هر چند شعرهای شاعران اواخر قاجار و اوایل پهلوی با سیاست آمیخته بود ولی کمتر کسی مثل میرزاده عشقی پیدا می شد که اینگونه بی پروا به سران مملکت بتازد. هر چند که همین شعرها و نوشته هایش باعث قتلش شد ولی نام میرزاده عشقی که در سن ۳۱ سالگی برای آزادی به قتل رسید در ذهن مردم باقی خواهد ماند.
 
بعد از اين بر وطن و بوم و برش بايد ريد
                                                 به چنين مجلس و بر کر و فرش بايد ريد

در حقيقت در عدل، ار در اين بام و درست
                                                 به چنين عدل و به ديوار و درش بايد ريد

آن که بگرفته از او تا کمر ايران گه
                                                 به مکافات، الا تا کمرش بايد ريد

پدر ملت ايران، اگر اين بي پدر است
                                                 به چنين ملت و گور پدرش بايد ريد

به مدرس نتوان کرد جسارت اما
                                                 آنقدر هست که بر ريش خرش بايد ريد

اين حرارت که به خود احمد آذر دارد
                                                 تا که خاموش شود بر شررش بايد ريد

شفق سرخ نوشت آصف کرماني مرد
                                                 غفر اله کنون بر اثرش بايد ريد

آن دهستاني تحميلي بي مدرک و لر
                                                  بهر اين ملک، به نفع و ضررش بايد ريد

گر ندارد ضرر و نفع مشيرالدوله
                                                  از نوک پاش الي فرق سرش بايد ريد

گر رود موتمن الملک به مجلس گاهي
                                                  احتراماْ به سر رهگذرش بايد ريد

اي غريو تو ارغنون دلم
سطوت خطبه‌ات ستون دلم
خطبه‌هاي نماز جمعه تو
نقشه حمله با قشون دلم

چه فسوني است در فسانه تو
كه فسانه‌ات از او فسون دلم
با دلي لاله‌گون ترا گوشم
اي لبت لعل لاله گون دلم

چشم از نقش تو نگارين است
مي‌نگارد مگر بخون دلم
عقل من پاره مي‌كند زنجير
كه به سر مي‌زند جنون دلم

من هم از آن فن و فنون دانم
كه جنون زايد از فنون دلم
كلماتت چو تيشه فرهاد
مي‌شكافند بيستون دلم

وز مواعظ كه مي‌كني آنگاه
صبر ميزايد از سكون دلم
انقلاب من از تو اسلامي است
كه حريفي به چند و چون دلم

گوهر شب چراغ رفسنجان
اي چراغ تو رهنمون دلم
كفه‌اي هم‌تراز خامنه‌اي
در ترازوي آزمون دلم

بازوان امام آنكه دگر
بي قرين است در قرون دلم
چشم اميدي و چراغ نويد
هم شكوهي و هم شكون دلم

در ركوع و سجود خامنه‌اي
من هم از دور سرنگون دلم
خاصه وقت قنوت او كز غيب
دست‌ها مي‌شود ستون دلم

او به يك دست و من هزاران دست
با وي افشانم از بطون دلم
عرشيان مي‌كنند صف به نماز
از درون دل و برون دلم

من بروني نيم خدا داند
كاين صلا خيزد از درون دلم
من زبان دلم ولي افسوس
بسكه بي همزبان زبون دلم

پيرم از چرخ واژگون و عليل
بشنو از بخت واژگون دلم
چون كماني خميده ايم ليكن
تيرآهي است در كمون دلم

طوطي عشقم و زبان از بر
جمله ماكان و ما يكون دلم
در ترازوي سنجشم مگذار
اي كم عشق تو فزون دلم

درس من خارج است و حاشيه نيست
كه دگر فارغ از متون دلم
دگرم بخشي از تن و جان نيست
دل به جانان رسيده چون دلم

شهريارم لسان حافظ غيب
شعر هم شاني از شئون دلم

منبع:به سوی سرنوشت، خاطرات هاشمی رفسنجانی در سال ۶۳، انتشارات دفتر نشر معارف انقلاب،بخش ضمائم

بابا چرا یکی این جمشید چالنگی رو نمیگیره بندازه بیرون از صدای آمریکا

اعصاب آدمو خراب میکنه..اصلا نمیذاره مخالفش یک کلمه حرف بزنه

دیشب هم همین بلا رو سر کاظم کردوانی آورد..یعنی اینقدر با نفوذه؟!

من میگم وبلاگستان باید یه فشار به VOA بیاره واسه اینکه عوضش کنن یا حداقل یه خورده قابل تحمل تر بشه...

انصافا تنها ضعف صدای آمریکا همین جمشید چالنگیه

من که یک دماغ گندیده بهنام ناطقی رو ترجیح میدم به صد تا چالنگی

ستارگانی چون: تام کروز، آنتونی هاپکینز، ویل اسمیت، جرج کلونی، آنجلینا جولی، ریچارد گر، سین کنری، مل گیبسون، آلپاچینو، داستین هافمن، رالف فینس، کینو ریوز، هریسون فورد، سندرا بلوک و آرنولد شوایتزینگر

دریافت فایل

امشب (۱۸ آذر ۸۶) کانال صدای آمریکا (VOAPERSIAN) برنامه میزگردی با شما میزبان هادی خرسندی

طنز پرداز و شاعر طنز سیاسی چیره دست است و سعی داره به مسائل روز سیاسی کشور از دید طنز

نگاه کنه..ساعت ۲۱:۰۰ به وقت تهران.سعی نکنید از دستش بدید!

ببینید برای اینکه قبح شعار "انرژی هسته ای ...۲۰۰ تومن بسته ای" ریخته بشه رو دیوار چی نوشتن!

جين‌ فليكس‌ براون‌ ‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ يك‌ زن‌ پنجاه‌ و يك‌ ساله‌ انگليسي‌  اخيرا با يكي‌ از پسران‌ اسامه‌ بن‌ لادن‌ ازدواج‌ كرده‌ است‌‌ .

به‌ گزارش‌ خبرگزاري‌ فرانسه‌ از لندن‌ روزنامه‌ انگليسي‌ تايمز نوشت‌ جين‌ فليكس‌ براون‌ مادر بزرگ‌ است‌ و تا كنون‌ پنج‌ بار ازدواج‌ كرده‌ است‌‌ . اين ششمين ازدواج وي مي باشد و داراي 3 فرزند و 5 نوه مي باشد.
وي‌ با عمر اسامه‌ بن‌ لادن‌ بيست‌ و هفت‌ ساله‌ چهارمين‌ پسر سركرده‌ شبكه‌ القاعده‌ ازدواج‌ كرده‌ است‌‌. مقامات‌ عربستاني‌ بايد اين‌ ازدواج‌ را رسمي‌ كنند‌ .
فليكس‌ براون‌ كه‌ نام‌ زينه‌ محمد  را انتخاب‌ كرده‌ همسر دوم‌ عمر اسامه‌ بن‌ لادن‌ است‌ و در كشورهاي‌ انگليس‌ و عربستان‌ سعودي‌ به‌ طور متناوب‌ زندگي‌ مي‌ كند‌ .
وي‌ گفت‌ اميدوارم‌ مردم‌ قضاوت‌ سختي‌ درباره‌ من‌ نداشته‌ باشند‌ من‌ با پسر ازدواج‌ كرده‌ ام‌ نه‌ با پدر‌ .
فليكس‌ براون‌ افزود: همسرش‌ به‌ دنبال‌ دريافت‌ رواديد براي‌ سفر به‌ انگليس‌ است‌‌ .
اين‌ زوج‌ در مصر و در حالي‌ كه‌ فليكس‌ براون‌ سرگرم‌ اسب‌ سواري‌ در كنار اهرام‌ بزرگ‌ مصر بود با هم‌ اشنا شده‌ بودند‌ فليكس‌ براون‌ در ان‌ زمان‌ براي‌ درمان‌ بيماري‌ ام‌ اس‌ به‌ مصر سفر كرده‌ بود‌.
وي‌ خاطر نشان‌ كرد همسرش‌ به‌ او گفته‌ است‌ از سال‌ 2001‌ با پدرش‌ ارتباطي‌ نداشته‌ است‌ ‌ ^.

ولی خداییش دم احمدی نژاد گرم

 مواضعی که تاحالا در مورد اسراییل گرفته باعث مشروعیت هرچه بیشتر اسراییل شده هیچکی تاحالا اینقدر به اسراییل کمک نکرده بود تاحالا

از یه طرف خواستار حذف اسراییل از نقشه میشه که میشه هزارتا فکر به ذهن آدم در مورد چگونگی این کار خطور کنه که صد البته وحشتناکترین راه حل رو اسراییلیا به دل میگیرن 

از طرف دیگه واقعه هالوکاست رو به کل میبره زیر سوال و منکرش میشه...اسراییلیها هم که خوراکشون جیغ و داد کرد و کولی بازی درآوردن و سلیطگیه و شروع میکنن به مظلوم نمایی....

مرسی پریزیدنت بیخیال همه ، عوضش خوشگلی  

برای شرکت تو یک دوره آموزشی یک دستگاه که قراره وارد ایران بشه رفته بودم مادرید

و تازه تونستم یه نفس راحتی از سبک شدن هجمه کاری بکشم (خودم هم حالم بد شد از این کلمه هجمه ولی مجبور شدم) به هر حال

امیدوارم هر روز بتونم چند خطی بنویسم

امروز میخوام گیر بدم به حسین درخشان به مناسبت گذشتن یکسال از انتخابات آمریکا:

• يادمه خيلی با ستون اينترنت روزنامهء عصر آزادگان که توسط
• قلم زيبای حسين درخشان نوشته ميشد حال ميکردم...
• نميدونم چرا از وقتی رفت کانادا اون سبک دوست داشتنی
• وبلاگ نويسی شو نتونست حفظ کنه ... خيليا ميگن حسين درخشان
• خنگ شده.متاسفانه با اينکه خيلی دوسش دارم منم همين نظرو دارم
• راستی چرا؟ آيا نوشتن برای مردم ايران احتياج به آب و هوای ايرانی
• هم داره؟ نميدونم....
• ميگن شامپوهای خارجی هر چقدر هم که معروف باشن به درد
• کلهء ايرونی نميخوره چون متناسب با آب همون کشور سازندش
• ساخته ميشه...
• همه رو احمق فرض کردن و خودش رو رهبر اين خلايق احمق
• دونستن باطنيه که تو تمام مطالبش کموبيش ديده ميشه...
• راستی از اين جهت چه فرقيه بين او و حسين شريعتمداري؟
• چه فرقيه بين او و جنتی که همه رو گوسفند ميپنداره و خودشو چوپان؟
• وقتی چند روز قبل از انتخابات ايالات متحده با قاطعيت گفت که شک
• ندارم که کری برنده ميشه تو قسمت نظر خواهيش نوشتم اصلا اينطور نيست
• بهش هشدار دادم که نمیدونم چطوری میخوای مشتق پذیری نوشته هاتو حفظ کنی! من حتی در پیوسته بودنش هم شک دارم!
• انتخابات تموم شد و طبق پيش بينی من و خيليهای ديگه حسين درخشان
• تا چند روزی آفتابی نشد ....
• ولی وقتی برگشت مردم ايران رو به دو دسته تقسيم کرد: اونايی که موافق
• بوش هستند و اونايی که انگليسی بلدند!!
• اين مودبانه ترين توهينی بود که ابوالبلاگر فرمودند و بقيه قضايا!

چند وقتی که ننوشتم رو میذارم به حساب مشغله کاری

راستش ترسیدم امروز هم ننویسم و پشتم باد بخوره و این هم به کارهای دیگم که استارتشو خیلی آتشین میزنم و بعد کان لم یکن ولش میکنم اضافه بشه

این هفته به یاری خدا میریم کیش

یه دوست ناشناسی هم در جواب مطلب "خروج از غزه و پرروئی" که نوشته بودم برام خبر شریف نیوز رو لینک داد با این

عنوان که

"this might be your answer if ...."

خودم هم نفهمیدم این چندتا نقطه آخرش چه معنایی داره

منم طبق قانون مطبوعات این متن رو میزارم همینجا به اضافه لینک مربوطه

اظهار نظر با عقلا

اینم از جواب :

چامسكی: مقاومت یهودیان در غزه، نمایشی است

نوآم چامسكی منتقد مشهور آمریكایی در ارزیابی طرح خروج صهیونیست‌‌ها‌ از غزه آن را حربه رژیم صهیونیستی برای به زانو درآوردن مردم فلسطین دانست و گفت مقاومت یهودیان برای خارج نشدن از غزه نیز، نمایشی است.
به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از وبلاگ شخصی نوآم چامسكی، این منتقد مشهور آمریكایی در ارزیابی طرح خروج از غزه نوشت: خارج شدن فعلی اسرائیل از غزه همانند آن است كه دولت آفریقای جنوبی یك منطقه صحرایی بی آب و علف را به عنوان دولتی مستقل به گروهی واگذار كند.
چامسكی درادامه می‌نویسد: اسرائیل غزه و كرانه باختری را غارت و همه منابع طبیعی و امكانات اولیه زندگی در آنها را تخریب كرده است و اكنون نیز خروج از غزه و محاصره آن به معنای قرار دادن فلسطینیان در سرزمین محصور است كه در آن امكان زندگی فراهم نیست.
علاوه بر این چامسكی مقاومت یهودیان را برای عدم خروج از غزه یك نمایش دانست و نوشت: خارج كردن یهودیان شهرك نشین از غزه بسیار ساده است. كافی است كه ارتش اسرائیل اعلام كند در تاریخی مشخص غزه را ترك خواهد كرد آن وقت خواهید دید كه چند هفته زودتر از آن هیچ یهودی‌ در شهرك‌ها باقی نمی‏ماند و همه به سرعت از نوار غزه خارج می‌شوند.

یه بچه تخس رو دارید ادب میکنبد ،یهو دلتون میسوزه و برای اینکه اون بچه بی ادب تحت تاثیر گذشت شما قرار بگیره

تصمیم میگیرید اونو آزاد کنید و بهش میگید بار آخرت باشه ،اون هم میگه باشه و  میره و دوباره شروع میکنه

 به فحش دادن و میگه دیدی از دستت در رفتم

چه احساسی بهتون دست میده؟

اسرائیل بعد از سی وهفت سال برای نشون دادن حسن نیتش برای صلح خاورمیانه تصمیم به ترک نوار غزه گرفت

اونم در شرایطی که خیلی از شهرک نشینای یهودی حاضر به ترک نیستن و نظامیهای اسرائیلی با خشونت دارن

گریه و زاری اونا رو میبینن و اونا رو به زور اخراج میکنن تا فلسطینیها بیان توشون بشینن

حالا تو این هاگیرو واگیر فلسطینیا میگن ما بردیم و ما بردیم و اسرائیل شکست خورد

حالا جالب اینه که رسانه های حکومتی ایران حاضر به پخش این خبر خروج داوطلبانه اسرائیل که سرتیتر

تمام خبرگزاریهای دنیاست نیست، اگه گفتین چرا؟  

انگار همین دیروز بود. محمد خاتمی، مردی با بیست و دو میلیون رای در کوله و هزاران هزاران امید در برابر، با دانشجویان سخن می گفت. دانشگاه یک پارچه شور بود و امید. هر چه خاتمی می گفت، می بلعیدند بچه ها. سوت، کف، شادی و همه چیزهایی که گویی می رفت تا ازخاطره انسانی ما حذف شود، به زور. و یک آن خاتمی، خطاب به جوانان گفت: بیاید دست هایمان را بلند و دعا کنیم. بچه ها ، گوش شدند یک جا. دستانی که به هم کوبیده می شد، به شادی، آرام به کنار هم لغزید ، و در فضایی سخت ملکوتی، هزاران دست، به دعا به سوی آسمان خدا گشوده شد. صدای بال زدن فرشتگان را می شنیدیم، در دانشگاه.

و باز همین دیروز بود. محمد خاتمی، در دانشگاه سخن می گفت.شاید همان حرف ها را. حرف هایی که اما تکرار، جانشان گرفته بود. این بار دستی در کار نبود که به سوی خدا برود. تنها صدا بود. بچه ها هو می کردند، اعتراض می کردند، فریاد می زدند، و کسانی آن سوتر بچه ها را نه از سر مهر، که به کین می نواختند. صدای شکستن خاتمی را می شنیدیم در دانشگاه.

هم با اولی گریستیم، هم با دومی. گریه اول به امید آمیخته بود، و گریه دوم، بر مزارامید. چه تفاوت دردناکی. و این هشت سال، همه، بدینسان گذشت.

سال 76. سال انقلاب مخملین. زن و مرد و پیر و جوان. همه می خواستند رای بدهند. در اتاق مادر، 16 پوستر خاتمی از در و دیوار آویزان بود. اول بار بود که "می خواست" رای بدهد. رای دادن های پیشین اش، به اصرار ما بود. مهر سیدخندان بر دلش افتاده بود.اما دایی پیر، رای نمی داد. و استدلالش اینکه:" آخوند، آخوند است. این بنده خدا هم، مگر نمی گویید خوب است، اما آخوند است. آخوندها گوشت هم را می خورند، استخوان هم را دور نمی ریزند. او آمده است برای حفظ رژیم. ساده اید شما" جواب های ما هم انگار نخ نما شده بود. خیلی که می گفتیم، او سکوت می کرد و می گفت: خواهیم دید.

خاتمی آمد. ما بال گرفتیم. گفتیم، شنیدیم. روزنامه خریدیم. یکی دو تا که نبود. و ماموران کمیته که ریختند به خانه همسایه، سینه سپر کردیم و گفتیم: کارت شناسایی. حکم. همسایه با آرنج می زد به پهلوی ما که : این قلنبه سلنبه ها چیست. و ما از حق سخن می گفتیم، از قانون. حتی می خواستیم به پلیس 110 تلفن بزنیم که مانع مزاحمت آن لباس شخصی ها بشوند. همسایه ما را دور کرد، و خودش یک جوری با آنها کنار آمد. بعدها گفت: شما هم باورتان شد بعضی حرف ها را!

ما باورمان شده بود. چشم هم داشتیم ، می دیدیم. همه از قانون گرایی سخن می گفتند. در ادارات، رفتارها انسانی شده بود. در دانشگاه ها، شاگرد و معلم، عرصه های گسترده تری از تفکر نو را در می نوردیدند. جامعه زنده شده بود، جان گرفته بود ، حتی وزارت اطلاعات حکومت، از خود انتقاد می کرد ، نویسندگان، اگرچه هنوز با احتیاط بدین سو و آن سو می رفتند، اما قفل های خانه شان را باز کرده بودند. هنرمندان، اگرچه می ترسیدند که مبادا زیاد بگویند و تند، اما سگ کشی راه انداخته بودند، و جوانان آفتاب، فریدون مشیری را گرامی می داشتند،.. . ما دیگر به دایی جان کاری نداشتیم. او هم به ما کاری نداشت، سرش گرم روزنامه خوانی بود.
جهان از ما سخن می گفت. ما از گفت و گوی تمدن ها می گفتیم، و مهم ترین دعوا اینکه چه کسی اول بحث گفت و گوی تمدن هارا مطرح کرد. ما شانه بالا می انداختیم: چه اهمیتی داشت که چه کسی اول گفته، مهم این بود که داشتیم تار گفت و گو را می بافتیم. درست همان روز. از جامعه مدنی سخن می گفتیم. و رئیس جمهور، از پنجره ای که به همت مردم گشوده شده بود، انوار آفتاب را به پستوهایی میهمان می کرد، که آزادی در آنها پنهان شده بود. کلام به دهان هایی راه می یافت که پیش از آن بوییده شده بودند، به گفتن آزادی. روزهای خوشی بود. ما خاتمی را دوست داشتیم. باورش کرده بودیم.

بهار، اما عمر کوتاهی داشت. کوی دانشگاه، سکوت رئیس جمهور،بستن روزنامه ها، سکوت رئیس جمهور. دستگیری ها، سکوت رئیس جمهور. قانون شکنی ها، سکوت رئیس جمهور .بی پناهی ها، سکوت رئیس جمهور. پیش آمدن "آنها"، پس رفتن رئیس جمهور. و عاقبت: دیگر نمی شناختیم آن سید خندان را. و حالا دایی جان که چند سالی هم پیرتر شده بود و روزنامه ای هم نداشت برای خواندن، به حرف آمده بود دوباره، اما معلوم بود دلش سوخته به حال ما. به نرمی می گفت: این بنده خدا، آخوند است. توقع شما زیاد بود. او در نقطه آخر، انتخابی ندارد، جز حکومت. از آن بیشتر بخواهد، باید کس دیگر باشد. نیست.
ما هم هنوز چیزهایی می گفتیم. از نهادینه شدن برخی مفاهیم. از تعمیق مبارزه اجتماعی. از بالا رفتن سطح آگاهی سیاسی. از به روآمدن تناقضات تاریخی. از گفتمان نو. از صبوری و از"تساهل"یک رئیس دولت ـ تازه بود در تاریخ ما ـ که می خواست حق و مسئولیت را در برابر هم بنهاد، از...

اما باز پستوهایمان را می ساختیم. باز، دهان را زندان آزادی می کردیم. دیگر از جوانان کم سن و تسبیح به دست که شب ها، سر به درون خانه ها و ماشین هامان می کشیدند، نه کارت می خواستیم، نه حکم. به احضارهای تلفنی، تن می دادیم، در برابر قاضی نمای شهر، خون دل می خوردیم، و دیگر نمی گفتیم: چرا؟ خیلی که می گفتیم، جواب مان داغ بود و درفش. باز باید "اعتراف" می کردیم...

و تیر خلاص، انتخابات بود. رئیس جمهور ما که بلبل شهر بود، دچار لکنت شده بود. به"تقلب" می گفت"بداخلاقی". آنکه پنجره ها را گشوده بود، به دست و دلبازی، آنکه گفته بود عدالت هم بدون آزادی، عدالت نیست، آنکه می دانست شهر پر از زندان است، و می دانست که گنجی ، ذره ذره می میرد، حالا می گفت: خود این آقا! باید آزادی مشروط بخواهد. دیگر لبخندهایش، رنگ لبخند نداشت. دیگر کلامش، عین رهایی نبود. دیگر یکی بود از آنها. دیگر رئیس جمهور ما نبود. دیگر از ما نبود. دایی پیر، روز انتخابات درگذشت

وااااااااااااای بازم یه روز دیگه، خدایا متشکرم که داری راه براه بهم حق حیات میدی

دیشب با همسر گلم رفتیم پارک جهان کودک و با هم گپ زدیم، خسته که شدیم رفتیم ونک و یه پیتزا تو یه رستورانی که برا جفتمون خاطره انگیز بود خوردیم..راستش خیلی بهم چسبید، امیدوارم به همسرم هم خوش گذشته باشه

دیروز و امروز مدیر شرکتمون رفته مسافرت و من حالم گرفتس، نه بخاطر پاچه خاری بلکه چون یه جورایی سر در گم شدم و احساس به مشاوره دارم...دلم براش تنگ شده حسابی (ولی انصافا این جمله آخرم فکر کنم پاچه خاری بود) کاش زودتر بیاد

یه خبر خوب دیگه: آلمان گفت که در حمله نظامی به ایران، آمریکا رو همراهی نمیکنه،لازم به ذکره که همین آلمان عین همین حرفو قبل از جنگ با عراق زده بود و کلی هم به آمریکا کمک کرد مشروح همین خبرو میتونید از اینجا بخونید

در ضمن کابینه پیشنهادی احمدی نژاد هم معرفی شد..نکته جالب انتصاب محسنی اژه ای بعنوان وزیر اطلاعات

و پور محمدی (دستیار سعید امامی در قتلهای زنجیره ای) به عنوان وزیر کشوره..خدا عاقبت همه رو ختم به خیر بگرداند...آمین