این دود سیه فام که از بام وطن خاست                 ازماست که برماست
 
وین شعله سوزان که بر آمد زچپ و راست            از ماست که بر ماست
 
جان گر به لب ما رسد ،از غیر ننالیم                   با کس نسگالیم
 
از خویش بنالیم که جان سخن این جاست              از ماست که برماست
 
ما کهنه چناریم که از باد ننالیم                           بر خاک ببالیم
 
لیکن چه کنیم ،آتش ما در شکم ماست                 از ماست که برماست
 
گوییم که بیدار شدیم! این چه خیالیست                 بیداری ما چیست؟
 
بیداری طفلی است که محتاج به لالاست               از ماست که بر ماست.
 
                                                                            ((ملک الشعراء بهار))